اثر الگو های مختلف کشت مخلوط  بر عملکرد و اجزاء عملکرد گیاهان شوید و شنبلیله

بهزاد شوکتی* و سعید زهتاب سلماسی

چکیده

کشت مخلوط یکی از مهمترین روش های کشت در کشاورزی پایدار است. از اینرو رقابت بین گونه ای و اثرات متقابل آنها در زمانیکه دو گیاه در کنار هم کشت می شوند بصورت گسترده ای مورد بررسی قرار گرفته اند. رقابت ریشه ای بین گونه ای در کشت مخلوط گیاهان نقش مهمی را در استفاده از مواد غذایی بر عهده دارد. در این خصوص آزمایش مزرعه ای بر پایه طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در سال 1390 در مزرعه تحقیقاتی دانکشده کشاورزی دانشگاه تبریز انجام شد. در این مطالعه دو گیاه داروئی شوید و شنبلیله در نسبت های مختلف افزایشی (1:20، 1:40 و 1:60) و نسبت های مختلف جایگزینی ( 1:1، 1:2 و 1:3) و کشت خالص آنها کشت شدند.نتایج نشان داد که گیاه شوید در نسبت های افزایشی بخصوص در تیمار های 1:20 و 1:60 بیشترین وزن تر و خشک، تعداد چتر، وزن هزار دانه، تعداد دانه در گیاه، عملکرد بیولوژیکی و شاخص برداشت را دارد. هر چند که گیاه شنبلیله نیز در نسبت های جایگزینی بخصوص در تیمار های 1:3و 1:2 دارای حداکثر عملکرد بیولوژیکی، نیام در شاخه اصلی، نیام در شاخه فرعی، دانه در نیام، وزن دانه در نیام و وزن خشک برگ بود. بنابراین گیاه شنبلیله به عنوان گیاه داروئی، علوفه ای و تثبیت کننده نیتروژن توانست ویژگی های رشد گیاه شوید را بهبود بخشد و می تواند گیاهی مؤثر در سیستم های کشت مخلوط باشد.

کلید واژه ها: نسبت افزایشی، نسبت جایگزینی کشت مخلوط ،  Anethum graveolens ، Trigonella foenum- graecum

download-pdf1