کشت مریستم گیلاس ارقام سیاه مشهد و تکدانه

محبوبه زمانی پور1، ابراهیم گنجی مقدم2*، علی تهرانی فر3، بهرام عابدی4

چکیده

آزمایش حاضر به منظور ارزیابی 3 محیط کشت شامل محیط کشت گیاهان چوبی، موراشیک و اسکوک و کوئیرین و لپور تغییر یافته و 3 ترکیب هورمونی مختلف (0، 5/0 و 1 میلی گرم بر لیتر بنزیل آمینو پورین) با 1/0 میلی گرم بر لیتر اسید جیبرلیک و 1/0 میلی گرم بر لیتر ایندول بوتریک اسید بر باززایی دو رقم گیلاس سیاه مشهد و تکدانه انجام گرفت. همه آزمایشات با طرح کامل تصادفی اجرا شد. هر تیمار شامل 3 تکرار بود. قطعات مریستم در محیط های کشت با ترکیبات هورمونی مختلف غنی شدند و در اتاقک رشد در 16 ساعت فتوپریود و دمای 1± 25 درجه سانتی گراد نگهداری شدند. بعد از 6 هفته، درصد بقا، نکروز و آلودگی به همراه تعداد برگ مطالعه شدند. نتایج نشان دادند که بیشترین درصد بقا در محیط کشت کوئیرین و لپور تغییر یافته غنی شده با 1 میلی گرم بر لیتر بنزیل آمینو پورین و کمترین درصد بقا در محیط کشت موراشیک و اسکوک بدون تیمار بنزیل آمینو پورین برای هر دو رقم بود. درصد نکروز در محیط کشت موراشیک و اسکوک در شاهد برای ارقام تکدانه و سیاه مشهد (100- 3/83 درصد)، به ترتیب بالا بود و هیچ تفاوتی با غلظت 5/0 میلی گرم بر لیتر بنزیل آمینو پورین نداشت. بیشترین تعداد برگ (12) در محیط کشت کوئیرین و لپور تغییر یافته غنی شده با 1 میلی گرم بر لیتر بنزیل آمینو پورین در رقم تکدانه مشاهده شد و کمترین تعداد برگ (2) در محیط کشت موراشیک و اسکوک بدون کاربرد بنزیل آمینو پورین (شاهد) در رقم سیاه مشهد بود.

کلید واژه ها:تعداد برگ، درصد قهوه ای شدن، درصد بقا، درصد آلودگی، کشت مریستم، گیلاس

download-pdf1